Boele Ytsma, een predikant die zeer actief was op internet, schrijft het volgende op zijn blog:

‘Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik neem afscheid van je. Nee, ik ga niet dood (dat was ik tenminste nog niet van plan), maar ik verdwijn wel vrijwel helemaal van het internet en uit de media. Dat lijkt vreemd voor iemand die tot voor kort de geuzennaam ‘internetdominee’ mocht dragen. Vijf jaar lang investeerde ik in mijn blogs, mijn communities, mijn twitter, in, kortom, mijn internetpresentie. En met succes. Mijn netwerk en mijn bereik op internet zijn groot geworden. Ik heb ervan genoten. Ik heb door internet veel mogen ontvangen en ik heb veel kunnen geven. Maar het gevolg is ook dat ik mezelf wat ben kwijt geraakt – ik lijk ‘overal’ te zijn…

 

Dat laatste voel ik heel letterlijk: ik voel me ‘overal’ – en dus niet thuis. Mijn ziel is verspreid over duizenden bits en bytes. Ik heb alles wat ik schreef en maakte op internet welbewust ‘bezield’ met wie ik ben. Dat was goed. Maar nu is het goed geweest – ik roep mijn ziel weer naar huis. Voor mij betekent dat: ik trek mij terug van vrijwel alle platforms en fora waar ik aanwezig ben.

 

En dan, wil je misschien weten? Wat ik ermee denk te bereiken? Hoe ik dan mijn leven in zal richten? Of ik ooit weer terugkom? Die antwoorden kan ik je niet geven. Ik ben net zo nieuwsgierig als jij. Ik weet nu alleen dat deze stappen gezet moeten worden. Noem het een woestijnperiode, noem het een ‘Donkere Nacht van de Ziel’, noem het desnoods een midlifecrisis – zoveel is duidelijk: mijn leven wordt vanaf nu kleiner, eenvoudiger, anoniemer. En heb vooral geen medelijden met me, want ik zet deze stappen in de volle overtuiging dat het goed is.

 

Ik zeg je daarom: vrede en alle goeds!

Boele

'Als we een lauw leven leiden en tegelijkertijd de naam van Christus verkondigen, is dat volslagen weerzinwekkend voor God. En wanneer we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat het ons ook geen voldoening en vreugde geeft.
Maar de oplossing is niet dat je beter je best moet doen, vervolgens tekortschiet en dan grotere beloftes doet, met als enig resultaat dat je weer tekortschiet. Het helpt niet om meer liefde voor God bijeen te rapen, jezelf ertoe dwingen Hem meer lief te hebben. Wanneer Hem liefhebben een verplichting wordt – één van de vele dingen die we doen moeten – dan richten we ons uiteindelijk nog meer op onszelf. Geen wonder dat zo weinig mensen van ons iets willen horen over wat, volgens ons, een saai, door schuldgevoel gedreven karwei is!

Feit is dat ik God nodig heb om me te helpen van Hem te houden. Er moet iets mysterieus, ja zelfs iets bovennatuurlijks gebeuren zodat er echte liefde voor God in ons hart kan groeien.'
(Uit: Te gekke liefde' van Francis Chan)

Waarom vinden zo weinig mensen echt vreugde en plezier in hun relatie met God? Waarom voelen de meeste mensen dat ze òf God terug moeten betalen voor alles wat Hij heeft gedaan (zijn liefde kopen), òf op de één of andere manier hun onbekwaamheden en falen blijven goedmaken (hun liefde bewijzen)?
Waarom zijn de woorden van Psalm 63:2-6 op de meeste dagen geen eerlijke weerspiegeling van ons leven?'

 

 

 

‘God, u bent mijn God, u zoek ik,
naar u smacht mijn ziel,
naar u hunkert mijn lichaam
in een dor en dorstig land, zonder water.
In het heiligdom heb ik u gezien,
uw macht en majesteit aanschouwd.
Uw liefde is meer dan het leven,
mijn lippen zingen uw lof.
U wil ik prijzen, mijn leven lang,
roepend uw naam, de handen geheven.
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed,
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal u loven.’
Psalm 63:2-6

(uit 'Te gekke liefde' van Francis Chan)